Ziberguaiak

Zuzendariaren planteamendu geopolitiko horrekin berez dator polemika: zergatik hiru herrialde horiek, eta ez, esate baterako, Kolonbia, Maroko eta Indonesia? (Gure kasuaz ez hitz egiteagatik). Estatubatuarren interesek markatutako hautua, bistan denez. Baina kontrako eskema sinplista ere oso zabaldua dago gure artean: nire etsaiaren etsaia nire laguna da; eta ukaezinak diren bidegabekerien aurrean ez ikusiarena egitera eraman gaitzake horrek.

Balorazio politikotik harago, errealizazio txukuna du filmak, baina ez du zirrara handirik lortzen. Bitxia da, protagonistaren egoera zenbat eta estuagoa izan, orduan eta indar gutxiago duela salaketak: Zeng Zinyan txinatarra dago zapalduena, dudarik gabe, baina etxe barruko irudiak besterik ez ditugu, eta bere diskurtsoa ere oso apala da: umearen egoeraz kexatzen da gehiena; Farnaz Seifi erbestean bizi da, eta Irango teokraziaren kontrako aldarrikapena nahiko abstraktu geratzen da, adibide eta irudi zehatzik ezean; Yoani Sanchez kubatarra, aldiz, aktibista eta komunikatzaile trebe gisa nabarmentzen da: beste disidente batzuekin bilduz, polizia zirikatuz, protestetan parte hartuz... Mugimendu lasai horrek, ordea, zalantzan jartzen du salatzen duen balizko askatasun-falta.

Tira, giza eskubideen zinemaldi batean bere lekua behar du halako film batek, partzialtasunaz gain ziberguaismo eta onkeria dexente darion arren.