Pako Aristiren pijamatan
Oraintxe irakurri diat gaurko Berrian hire artikulua Proklamak, soflamak eta pijamak eta pena eman zidak darion etsipenak, edo... Ez zekiat hori den, baina ondoko hitzak atera zaizkidak hari horretan tiraka. Nahi duan arte. Ez gaizki hartu gaizki esanik badago.
Ze onak gean, Pako! Ze txarrak beste guztiak. Guk, nik, , hik egingo hituen/genizkian/nizkian orain arteko guztiak, beste horiek gabe!
Erraxa iruditzen zaidak gure ezintasuna, nahi gabe ere, besteen ustezko inozokeria putatiboan ezkutatzea, ez? Geok garenean gauzak aldatu ezin ditugunak, ez?, nahi dugun hartarantz.
Besteengatik kexatu baino, hobe izango diagu denok jarraitzea gauzak pausoz pauso aldatzen? Edo behintzat saiatzen? Baina, gauden gaudenetik, ez? Ez egon nahi genukeen hartatik.
Eta bidean elkar animatzea denok, beharra badiagu-ta, geure burua, neurriren batean behintzat, euskaldun, edo euskaltzale, edo abertzale jotzen dugun guztiok, ez? Denok ari garelako, bakoitza geure neurrian, Euskal Herri honen alde, ez?
Agian guk ere, kexa gutxixeago, protesta gutxiago, eta egin gehixeago? Agian. Nola? Hori duk kontua. Ideiak behar dizkiagu, gero eta hobeak. Egunez egun berriak, gaudenok mugitzeko. Goazean gauzak gaudenon artean mugitzera, eta bilduko dizkiagu lagun berriak. Geldi bagaude, apenas. Gauza politak asmatzen baditugu, etorriko dituk! Kexatzen eta beraiengatik gaizki esaka baino ari ez bagara, zera etorriko dituk gugana!
Goazean gauza politak, are gehiago, asmatzera gure arterako. Eta ahal dela, egingarriak, eramangarriak (jasangarriak ziotek orain?), iraungarriak (ea batzuk iraunkortzen diren, ez?).
Irekiko diagu ideia lehiaketa berria.
Ondo izan
Bittor
Erantzunak kargatzen...
