Euskal irakaskuntza

Idoiak, hamazazpi urteko ikasle batek, Koldo euskarako bere irakasleari, Institutuko komunetan:

"Ipini kondoia behintzat."

"Ez, ez dinat gogorik batere, eta gainera berdin zaidan hiltzea."

"Orduan sartu idazu ipurditik."

"Badoa."

"Min!!"

"Arraioa, Jose zatorren."

-------

"Joan da. Ez zen Jose. Segi."

Idoiak horman ditu esku ahurrak jarrita, eta Koldok atzealdetik ematen dio, gero eta alaiago.

"Badator!!! Oi Lur, ene Lur!!"

"Zein kutrefaria zaren. Nik ez dut sentitu mina baino. Eta orain kriston kakagura."

"Komunean bertan gauden behintzat."

"Zoaz popatik hartzera."

---------

"Irtengo naun. Kaka lasaiago egingo dun. Uste dinat inor ez dabilela inguruan. Bai estresagarriak, zaintza hauek."

"Alde egizu behingoz, eta ipini hamar bat. Ahaztu barik. Deustun sartzeko, badakizu."

"Baina justizia ez ote da balio inportante bat? Etsamina ez huen oso ondo egin."

"Zure hazia hemen daukat. Salaketa jarriko dizut."

"Hik bortxatu naun eta!!"

"Utikan!!"

-------

Koldo irakasleen gelara doa, notak jartzera. Bertan daude bere lankideak. Bera apur bat asaldaturik dago, baina ez du disimulatzeko lanik hartzen. Bigarren B, Idoia Arbelaiz. Hamar. Merezita gainera.